i-am fine ... T...'s profileI Amp ⓛⓞⓥⓔ ●ω●PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
I Amp ⓛⓞⓥⓔ ●ω●♣ forever with you ♣ |
|||||||||||||||||||||||||||||||||
|
October 17 บันทึกปิดเทอม Week 214 ต.ค.2552
15 ต.ค. 2552
16 ต.ค. 2552
17 ต.ค. 2552 วันนี้มีบทความที่อยากจะเขียน บทความนี้มีชื่อว่า "ผู้ใหญ่ก็งี่เง่าเป็น"
ผู้ใหญ่ชอบว่าเด็กๆว่า "งี่เง่า" งี่เง่า แปลว่าอะไร ?
ถ้าตามความคิดของดิฉัน งี่เง่า คงหมายถึง "การกระทำอย่างหนึ่งที่แสดงออกถึงความไม่พอใจ
หรือไม่เต็มใจที่จะกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่ถูกสั่งหรือบังคับให้ทำ" ซึ่งส่วนใหญ่พฤติกรรมนี้มักจะเกิดฃึ้นกับ
ผู้ที่อ่อนวัยกว่าผู้ให้กระทำหรืออยู่ใต้บังคับบัญชา และนั้นก็คือ เด็กๆนั้นเอง
แต่ทราบไหมว่า ไม่ว่าจะวัยใดก็ตามทุกคนก็มีความงี่เง่าอยู่ในตัวกันหมด ถึงแม้จะเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ตาม
แต่พฤติกรรมนี้ก็ยังไม่จางหายไป และบางทีผู้ใหญ่ก็งี่เง่ากว่าเด็กซะอีก เคยสังเกตไหม คนที่อยู่กับครอบครัว
อยู่กับพ่อ แม่ ผู้ใหญ่ เวลาเรางี่เง่า พ่อ แม่ก็มาด่าเรา เราก้ได้แต่เงียบเถียงอะไรไม่ขึ้น เพราะท่านจะเอา
เหตุผลต่างๆนานาสาระพัด ซึ่งส่วนใหญ่จะจริงและถูกต้อง - -* อันนี้ยอมรับ
แต่... ที่ผู้ใหญ่ ไม่ว่าจะมีเหตุผลอะไรมาพูดแค่นั้น ท่านจะ ... ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ประมาณว่า...
"ฉันจะทำอย่างนี้ อย่ามาขัด อย่ามาเถียง โอ๊ย...น่ารำคาญไปไกลๆเลยไป"
"เอ่อ...รู้แล้วหน่า...ไม่ต้องมาสอน"
"ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น แกหุบปากไปเลย"
สรุป คือเราเป็นฝ่ายเสียเปรียบตลอด ผู้ใหญ่จะไม่ยอมเป็นผู้แพ้(โดยเฉพาะคนที่เด็กกว่า)ถึงแม้ว่าจะเป็นฝ่ายผิดก็ตาม
และบางทีก็รุนแรงและน่ากลัวกว่าเด็กๆด้วยซ้ำ ถ้าเป็นเด็กๆคงโวยวายบ้านแตก แต่ผู้ใหญ่จะเงียบ - -*
แสดงออกทางสีหน้าและแววตา มันช่างน่าอึดอัดใจอะไรอย่างงี้ ... สำหรับคนเป็นลูกเจอพ่อแม่ทำอย่างนี้แล้ว
ทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ
ทางที่ดีที่สุด คือ ปล่อยให้เวลาเป็นยาระบาย(อารมณ์) แล้วท่านจะดีเอง อย่าไปตำหนิหรือบอกจุดผิด
เค้าจะยิ่งโกรธ เพราะผู้ใหญ่จะไม่ชอบให้คนที่เด็กกว่ามาสั่งสอน ถึงแม้เราจะอึดอัดใจก็ตาม(ตรงนี้เข้าใจ)
และอีกอย่างเราเป็นเด็กก็ควรที่จะมีความเคารพผู้ใหญ่ เพราะยังไงเขาก็อบน้ำร้อนมาก่อนเราและคิดว่าผู้ใหญ่เขา
ก็คงรู้ว่าตัวเองทำผิดและแค่ไม่ยอมรับ ณ จุดเดือดนั้นและเดี๋ยวสักพักเขาก็จะแก้ไขของเขาเอง
อย่าไปเซ้าซี้ตอนที่เขามีอารมณ์เข้าละ เป็นเรื่อง ...
ปล.บทความนี้ไม่ได้เขียนเพื่อพาดพิงใคร แต่เขียนขึ้นตามความรู้สึกและอารมณ์ของผู้เขียนเท่านั้น October 12 บันทึกปิดเทอม10 ต.ค. 2552
เย้ ... ในที่สุดก็ปิดเทอมเสียที่ ได้หยุดพักผ่อนบ้างละ ดีใจ ^ ^
ยัยแอม : แม่ วันนี้หนูขี้เกียจทำงานบ้านอ่ะ ขอพักก่อนได้เปล่า
แม่ : นอนตื่นสายโด่งแล้วยังพักไม่พออีกหรอ
เงื่อนไข แม่ไปตัดผมเป็นเพื่อนหนูนะแล้วจะทำงานบ้าน
ต่อมา ... แง ๆ ตัดผมทรงเชี้ยไรเนี้ย เอาผมกรูคืนมา TTOTT
เเม่ : ไม่ต้องบ่นไปซักผ้า
11 ต.ค. 2552
วันนี้จะไปเที่ยวไหนดีน้า ...หล่า ล้า ลา ~~*
แง ๆ ๆ ไม่มีใครไปเป็นเพื่อนเลย
ยัยแอม : มึงไปเป็นเพื่อนกรูเลย moo : กรูอีกแหละ - -*
12 ต.ค. 2552
Pancake : ชวนไปกินหมูกระทะ
Am : ไป ๆ จัดมา ^ ^ แต่งสวยรอเก้อ
Pancake : ไม่ไปและ
Am : บ้านกรูฝนตก TT_TT*
June 11 จุดเริ่มต้นของชีวิต นศ.วันเวลาช่างผ่านไปเร็วนัก...
เวลา 4 เดือนที่ผ่านมา กับการเปลี่ยนแปลงชีวิตใหม่
สถานที่ใหม่ และเริ่มทำสิ่งใหม่ที่ไม่คุ้นเคย
ไม่รู้ว่าตัวเองจะรับมือกับสถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงไปนี้ได้หรือไม่
ตอนนี้ทุกอย่างเริ่มใกล้เข้ามาถึง
การเตรียมตัวรับมือเป็นสิ่งที่ควรทำ
แต่ถึงเตรียมตัวดีอย่างไร มันก็มีเรื่องให้ต้องกังวลใจอยู่เรื่อยไป
ได้แต่บอกตัวเองว่า อย่าเพิ่งไปคิด ไปกังวลกับสิ่งที่ยังมาไม่ถึง
ตั้งแต่ทราบผลประกาศแอดมินชั่น
ก็มีนัดสอบสัมภาษณ์ รายงานตัว และปฐมนิเทศแล้ว
ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี
และจากนี้ต่อไป ก็คงเหลือแต่เรา
ว่าเราจะใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอย่างไร
เพราะต้องเจอกับสิ่งใหม่ ๆ ทั้งหมด
สถานที่ใหม่ การเดินทางที่ตั้งแต่เกิดไม่เคยไปเรียนไหนไกลบ้านขนาดนี้
นอกจากจะมีรถโรงเรียนรับ-ส่ง ตอนอนุบาล
แต่ตอนนี้เราต้องไปเองคนเดียว จะให้ใครไปส่งก็ไม่มีคนว่างจะไป ทุกคนก็มีธุระกันทั้งนั้น
และพบปะผู้คนใหม่ ๆ ที่มาจากทั่วสารทิศ จริง ๆ
มันแตกต่างจากตอนเข้ามัธยมมาก เพราะคนส่วนใหญ่ในโรงเรียนจะเป็นคนที่อยู่ละแวกบ้านเดียวกัน
หรือมาจากโรงเรียนเก่าเดียวกัน หรือโรงเรียนที่พอรู้จักใกล้ ๆ บ้าน
ถึงจะไม่รู้จักกันแต่พอรู้ว่าอยู่ เคยรร.เดียวกันมันก็พอไปได้
แต่ที่มหา'ลัย จะต่างกันมาก บางคนมาจากต่างจังหวัดก็มี
ก็ยังไม่รู้ต่อไปในอนาคตตัวเองจะเป็นเช่นไร
ก็ต้องคอยดูกันต่อไปละ
ความรู้สึกตอนนี้มันคงจะเหมือนตอนเข้า ม.4 ที่มันยังเคว้งคว้างหาจุดหมายไม่เจอ
แต่เราก็ผ่านตรงนั้นมาได้ พร้อมกับมิตรภาพอันน่าประทับใจ
เอาละ สู้ต่อไป ฉัน I am จะต้องไปให้ถึงฝัน...
จุดมุ่งหมายต่อไปของฉัน คือ การเป็นนักศึกษา คณะนิเทศศาสตร์ @SDU RANONG2 แห่งนี้
May 08 ลุ้น ลุ้น ลุ้น7 พ.ค. 2552และแล้ว...
วันตัดสินชะตาชีวิตก็มาถึง วันที่เด็กแอดต่างรอคอย ลุ้น ลุ้น และ ลุ้น
ฉันก็ลุ้นเหมือนกัน แต่ดันมาประสาทเสียกะคอม
ดันมามีปัญหาอะไรตอนนี้ไม่ทราบ แถมไวรัสมากวนใจอยู่เรื่อย
และเวลานั้นก็มาถึง พอฉันจัดการกับเจ้าไวรัสกวนใจได้แล้ว
ก็เปิดเว็บที่คุ้นเคย แล้วก็กรอกหมายเลขประจำตัว หมายเลขสมัครลงไป
คุณคงคิดว่าฉันคงแบบไม่กล้าดู เอากระดาษมาปิดไว้หน้าจอแล้วค่อยๆแง้มดู ผิดถนัด!!
ตอนนี้ฉันอารมณ์เสียมาก มีปัญหาทั้งคอมทั้งคนในครอบครัว
ฉันทะเลาะกับพ่อนิดหน่อยด้วย เขาหาว่าฉันเป็นตัว "น่ารำคาญ"
แต่ฉันไม่สนใจหรอก เขาจะว่าอะไรฉันไม่สน มันชินและขี้เกียจมานั่งเถียง
เดี๋ยวมันจะมีเรื่องมีราวขึ้นมาอีก มันนี้เป็นวันดีด้วยไม่อยากให้อะไรมันเลวร้าย
ถ้าเกิดวันนี้เป็นวันที่ไม่ดีของฉัน มันจะพากันอัปยศหมด
เอาล่ะ...คลิก เปิด ปุ๊บ...
ว้าว "ฉันแอดติดแล้ว" ได้แต่ดีใจอย่างเงียบๆ
ฉันไม่บอกใครและไม่พูดอะไรทั้งนั้น เดี๋ยวเขาจะหาว่ารำคาญอีก (เดี๋ยวเขาก็รู้เองจากเสียงคุยโทรศัพท์)
"คณะวิทยาการจัดการ สาขาวิชานิเทศศาสตร์ ม.ราชภัฏสวนดุสิต"
ถึงแม้จะไม่ได้อันดับหนึ่ง คณะบริหารธุรกิจ การตลาด ม.ราชมงคลรัตนโกสินทร์
แต่ฉันก็ดีใจ ดีใจ และดีใจ ฉันมีที่เรียนแล้ว
และต่อจากนี้ไป เป็นการสอบสัมภาษณ์ ฉันก็หวั่น ๆ เหมือนกัน
แต่ในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว ยังไงฉันก็ต่อสู้ต่อไป
สู้ สู้ โว้ย ... เอาปริญญามาฟาดหน้าคนบางคนให้เขาชื่นใจ
March 31 (^人^) Thx ตลอดกาล...ในที่สุด...
ก็จบออกมาจนได้ กับเกรดที่สวยหรู สำหรับฉัน
2.72 ถือว่าไม่เลว สำหรับฉัน ฉันพอใจ ใครจะทำไม
ย้อนความทรงจำเมื่อวันวาน ...
ตอนจบม.3 ฉันไม่คิดว่าจะมาเรียนต่อ ม.ปลาย ตอนนั้นตั้งใจแน่วแน่ว่าจะเรียนสายพาณิชย์
คิดอย่างเดียวว่า จะทำงาน จะหาเงินเร็วๆ จะได้มีตังใช้ จะได้ไม่ขอใคร
แต่หารู้ไหมว่า จริงๆแล้วเป็นเพราะ เห่อตามเพื่อน ตากห่าง
ไปสมัครเรียนโดยไม่บอกพ่อ แม่ เขาไปไหน เราไปด้วย
แต่สุดท้าย เราก็ต้องกลับมาตายรัง ซบอกจันทร์ประดิษฐ์อีกครั้ง
ตอนนั้นไม่รู้คิดอย่างไร ถึงได้มาเรียนที่นี่อีก ชวนใครมาเขาก็ต่างกลัวกันว่าจะเรียนไม่ไหว
แล้วฉันจะไหวหรอ ม.3 เกรดก็ห่วยแตกสิ้นดี อีกเหตุผลหนึ่ง ก็คือ "คำขอของแม่" นั้นเอง
แล้วฉันก็ผ่านมาจนได้ ถึงแม้จะกระท่อนกระแท่นในตอนแรก
แต่ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ กำลังใจจากครอบครัว และความตั้งใจของฉัน
ฉันก็พิสูจน์ กับตัวเอง แล้วว่า คนหัวอ่อนอย่างฉันก็ทำได้
อีกต่อไปข้างหน้าจะเป็นอย่างไรไม่รู้ ชีวิตจะเดินไปทางไหนยังมองไม่เห็น
แต่ไม่ว่าอย่างไรฉันจะสู้ สู้เพื่อตัวเองและครอบครัว
ทำให้เขาภูมิใจ กับเด็กที่เคยเหลวไหล ไม่ได้เรื่อง โง่ ไม่มีประโยชน์ ที่เขาพูดกัน
ไม่ว่าเขาจะพูดอย่างไร ฉันไม่สน ฉันไม่แคร่
ขอเพียงคนรอบข้างเราเข้าใจ แค่นี้ ฉันก็ สุขใจ เป็นที่สุด แล้ว...
สุดท้าย
- ขอบคุณทุกๆคน ทั้งมิตรและศัตรู ที่ทำให้ฉันเป็นฉัน
- ขอบคุณเหตุการณ์ต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทั้งสุขและทุกข์
- ขอบคุณสหายทั้งหลาย ทั้งที่สนิทและไม่สนิทเท่าไร
แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกลา มีพบก็มีจาก แต่ถึงอย่างไร มิตรภาพ ก็ยังมีให้กันเสมอ
ขอบคุณสำหรับทุกๆสิ่ง ทุกๆอย่าง ...
ไม่รู้จะพูดยังไง เพราะไม่มีคำบรรยายใดๆ ที่จะมาบรรยายความรู้สึกนี้ ขอเก็บไว้ในใจ ❤ ｡◕‿◕｡ ได้ไหม
|
แวะเข้าไปดูหน่อยนะ
เรื่องดีดีมีอยู่ที่นี้~คลิกเลย
|
||||||||||||||||||||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
